info@danismanakademi.org

Kilis’ten Sesleniyorum

Kilis’ten Sesleniyorum

DanışmanAkademi Genç Yazarı – Nursena Bayar: Kilis’ten sesleniyorum

kilisten-sesleniyorum

Merhaba Arkadaşlar 🙂

Hazır sınava çok az kalmışken ümitlerimizi diri tutalım değil mi? şimdi sizi Türkiye’nin küçük bir şehri Kilis’e götürmek istiyorum.

Neden Kilis, ne alaka diyebilirsiniz. Aslında burada yaşananları okuyunca ve yaşayan birinin ağzından duyunca, çok farklı olabilir sizin için.

 

Bilirsiniz öğrenci aklı 11.sınıfın sonlarına doğru gelir (yaramaz öğrenciler için :)) sınav bilinci ilk o zaman tam olarak oturur. Hocalarımızın gazıyla, teknikleriyle bir şekilde hazırlanmaya başlarız. Tarih 18 Ocak 2016. Biz beden dersindeyiz, test çözüyoruz arkadaşlarla. Önce bir ses geldi çok garip bir ses. Ne olduğunu anlamadık fakat çok korktuk. Biri ortaya bir şey attı “bomba düşmüş”.

 

Bomba ?… Ne kadar basit okunuyor değil mi? Düşmüş ama nereye atılmış, kimin evine?

Bir okul ismi verdiler. Düşünsenize okula bomba düşüyor. Eniştem yaralı öğretmen… Bir çocuk bombada vefat ediyor. Hizmetli bir kadın daha… Bombanın etkisi bu kadar az değil tabii, okulun bahçesine düşmüş herkes sınıfta. Okulun camları, arabalar paramparça…

Okulda herkes telaşlı, ailelerini arıyorlar bizim eve mi düştü, kardeşim orada okuyor gibi bir sürü cümle…

 

Okul eğitim göremez hale geliyor. Düşünsenize ansızın bir bomba gelip gece uykunuzda okulda veya dışarıda gezerken, hayatınıza son verebilir, sevdiklerinizi alabilir. Böyle böyle kaç gün geçti bir bilseniz…

 

Mayıs ayı olmuş biz yeni yeni kendimize geldik, o kadar can verdik ki… Bırakın 1 taneyi günde 8 kere atılan oldu, 8 Mart’ta…

 

Sınav mı? Aklımın ucunda bile yoktu. Gece vakti uçaklar uçuyor, yatmak imkansızdı. Sabah 7 buçukta otomatik gibi başlarlardı atmaya, hangi ara ders çalışacaksın ki. Önce bir ıslık sesi sonra güm… bu sesin tarifini vermekte zorlanıyorum, ağlaya ağlaya evin odalarında kaçıştığımız zamanlar…

 

Bir duman kalkıyor şehrin üstünden, ambulans sesleri, siren sesleri…

 

Her gece aklımda şu soru; yarın o bomba da benim de adım yazacak mı, ailem yaşayacak mı? Aylarca okula gidemedik. Sınav için çalışmayı bırakın okula gidemiyorduk. Ne canlar verdik, sınavı iyice unutmuştuk sadece tek isteğimiz yaşamaktı… Tam da 11.sınıf zamanı. eski sistemle LYS kısmı yani, çok çok önemli. Bu süreç bir şekilde bitti ama ya sınav? Üstelik 12.sınıf olmuşuz. Nasıl olacak nasıl kendimize geleceğiz? Gece uyumaya, sabah kalkmaya her kapı sesinden de korkar olmuştuk. Hayat bir gün size bir şekilde üstünden kalkamayacağınız bir olay yaşatıyor arkadaşlar. Yarın yarın diye ertelediğiniz her şey size bir gün mutlaka zarar verecek. Bakın Kilis’in öyküsüne.

 

Bunlarla da yetmedi aslında. Baktık olmuyor, bizde mezuna kaldık hayallerimiz için, umudumuzu o zamanda diri tuttuk, kendime söz verdim öğretmen olacağım ve birilerine umut olacağım diye. Bu sene de 15 tatilin başladığı gün danışman hocamın kamp programına uymak istedim, 19 Ocak günü 10 buçuk saat etüt yapmıştım. Yastığa başımı koydum iyi yorulmuşum. Uyumakla uyanıklık arası ince bir çizgi. Zeytin dalı Harekatı’nın ilk günü. Bizimkilerin uçak sesleri geliyor uçaklar Afrin’i vuruyor, uyumak zor o seste fakat uyumak gerek yarın erken kalmalıyım. Bir ses geldi yine aynı ses, 2 sene önceki o ses. Yine attılar hem de evimin yakınlarına, üstümüzden geçti duydum. Hayallerim yıkılmıştı bir kez daha. Yine başladılar dedim. O gece sabah 4 buçukta gözüm daldı…sabah mı? Ders çalışamadım.

Ben her şeye rağmen bırakmadım, siz hiç bırakmayacaksınız. 1-2 testte olsa çözdüm, çabaladım. O kadar isterdim ki sizin yerinizde olmayı ders çalışmayı gece kaygısız uyumayı… 15 tatil kampının ilk günü hariç hiçbir gününde çalışmayan bir sınav öğrencisi, üstelik mezun.

 

Senin hiç bomba kaygısıyla uyuyamadığın zamanlar oldu mu? Hani şu masana küstüğün günlerce kitabının kapağını bile aralamadığın günler…

Hayatın mı zor? Vallahi benim hayatımda çok zor. Ben odaya geçer masamı kurardım tam konunun derinliklerine inecekken yeniden aynı ses. Gece gündüz uykumuz yoktu sabaha sağ salim uyanmak için ne dualar ederdim bir bilsen güzel kardeşim. Sonra zaman geçince yeniden otururdum dersin başına. Eğer bitecekse benim umudum biterdi, benim hayallerim yıkılırdı. Umudunu diri tut, vazgeçme. Birilerine muhtaç olarak geçmez bu günler, ayağa kalkmanın zamanı gelmedi mi hala? Belki de içinde çok büyük bir potansiyel var fakat senin bundan haberin bile yok. Kendine gel ve o bıraktığın masana geri dön. Eğer bizim senin gibi imkanımız olsaydı inan ki savaşırdık hem de sonuna kadar. Bir mücadele vereceksek mağlubiyeti de galibiyeti de o masada vermek isterdim. Şimdi, elimden gelenle yetinmeyip, kendi sınırlarımı sonuna kadar zorlayarak çalışmalarıma devam ediyorum. Senin de aynı iç motivasyon ve mücadele ruhuyla çalışman dileği ile…

 

Nursena BAYAR /KİLİS

 

Yorum yapılmamış

Yorumunuzu ekleyin